korkmuyorum artık

o serseriyi kafamdan attım artık, yüreğimden de... onun hakkında üstüste görülen korkunç rüyalar yok artık; son gördüğüm rüyada her şey çözümlenmişti, huzurla uyandım.

------------ o ------------

...

uzun uzun baktım,

fark etmedi beni,

kalktı yerinden yavaşça gidiyordu,

peşine takıldım;

yavaşladığında yavaşladım,

hızlandığında ben de hızlandım,

iyice yavaşladığında artık dayanamadım,

yavaşça omzuna dokundum:

"hi"

"hii!"

"i'm victor..."

"türkçe konuşabiliyorum"

"really?!"

"gerçekten =')"

"=')"

böyle başladı,

çok farklıydı,

yarı izlandalı - yarı rum

konuştuk, güldük, konuştuk, konuştuk...

ilk defa birine, evime davet edecek kadar güvenebildim. gelebilirdi, sorun yoktu. pardesünün cebinde elimi sımsıkı tutarken, elimizin yarısı dışardan gözükse de korkmuyordum... onunla uyurken odamın kapısının açılmasından da... her "gitmeliyim" deyişinde gidecek olmasından da. gidemedi zaten, önce "o zaman sabah giderim..." dedi, sonra "akşamüstü...", "gece oluyor, gitmeliyim...", "artık dönsem iyi olacak...". zamanlar farklıydı fakat her cümlenin sonu aynı bitiyordu: "...ama senden ayrılamıyorum!".

o benden ayrılamıyordu, ben de ondan. gece istiklalde, saatlerce el ele boş boş dolaştıktan sonra bile sıkılmıyorduk ve el ele dolaşmaktan korkmuyordum. uzanıp onu öpmekten de; lokantada, kafede, apartmanda, sokakta, durakta, otobüste, ev arkadaşımın yanında mutfakta...

korkmuyordum, bize yönelen, her biri farklı anlamlar yüklü bakışlardan da... kararlılık dolu bir anlık bakışımla savrulan o amaçsız, manasız bakışlardan da...

korkmuyordum...

korkmuyorum...

------------ o ------------

ve üç buçuk dört hafta kadar sonra antalya'ya gitme ihtimalim çok yüksek. artık bir sebebim var...

victor