bar-yam günlüğü...
30 Kasım 2009 Pazartesi
özel günlere gelemiyorum ben. yani tüm milletçe kutlanan özel günlere. hele böyle 2-3 gün sürünce beni de sürüm sürüm süründürüyor. anneler günü, babalar günü falan hadi bi' nebze ama bayramlara gelemiyorum. yılbaşı kutlamalarını içeriğine bağlı olarak sevebiliyorum ama içinde telefonlaşma, tebrikleşme orayı burayı ziyaret olan tatilleşmiş bayramlar bana göre değil.
mad world
28 Kasım 2009 Cumartesi
ne çılgın bi' dünyada yaşıyoruz biz böyle . herkes bir diğerini başka bir şey için ikna etmeye çalışıyor sürekli . anlamaktan çok anlaşılmak için uğraşıyoruz . öte yandan anlaşılmamak, daha gizemli olmak için uğraşıp duruyoruz . aslında bazen tek istediğimiz biraz rahat bırakılmak ama, bunun farkına kendimiz bile zor varıyoruz .
insomnia... hipersomnia... disturbia...
21 Kasım 2009 Cumartesi
* ben böyleyim işte; hayatımda her şey yolunda gitmeyince uyku düzenim de raydan çıkıyor. ya az uyuyorum, ya hiç uyumuyorum, ya da uyuyorum ve bir daha uyanmıyorum (!). bugün de uyandığımda gece 04.?? idi. ne zaman yattığımı ben bile hatırlamıyorum. neden bu kadar uyudum diye sorunca kendi kendime yanıtı bulmak pek de zor olmuyor; "çünkü yatarken canın çok sıkkındı victor". kullandıysan bilirsin, neredeyse bütün antidepresanlar uyku yapar. bazen içimde doğal antidepresan deposu varmış da, zamanı geldi mi vücuda kendiliğinden dağılıyormuş gibime geliyor. devenin hörgücünde besin depolaması gibi...
zor zamanlar... "artık"lar...
15 Kasım 2009 Pazar
artık bi' işim yok, artık her şeyi paylaştığım bi' "en yakın" arkadaşım yok, artık bütün "o kadar da değillerime" rağmen aynada beğenerek baktığım o gerçek dansçı vücudum yok, artık içimde sürekli mırıl mırıl şarkı söyleyen o adam da yok, artık bin küsür filmlik arşivi bitirme isteği yok, artık "her şeye iyi davran gülümsersen her şey güzel olur" yok, artık lezzetli yemekler yapma yeni tatlar deneme isteği yok, artık arkadaşlarla telefonda yapılan o güzel sohbetler yok, artık sabahlara kadar süren kitap okuma çılgınlıkları yok, artık anneye telefonda "nasılsın yavrum" demeler yok, artık yüksek sesle patlatılan kahkahalar yok, artık birilerine kapılıp gitme cesareti de gücü de yok, artık herkesi çoğu zaman belli etmeden peşinden sürükleyen o adam yok...
victor's in such a static shock
13 Kasım 2009 Cuma
3 dk önce müşteri kaynaklı sebeplerden dolayı artık şu an çalıştığım kurumla çalışmayacağımı öğrendim... şoktayım...
victor
ortaya karışık...
20 saat deliksiz uyudum... rüyamda, ev arkadaşlarım bana mantı yedirmek için beni uyandırmaya çalışıyorlardı. her seferinde tamam geliyorum diyip kalkmıyordum.
sabaha karşı uyanıp da dolapta bir tabak dolusu, sosu üzerinde mantı görünce olayın rüya olmadığını anladım. kenarından biraz tırtıkladıktan sonra buz gibi gitmeyeceğini anlayıp fırında ısıtmayı denedim. tabak süper ısındı ama mantıların direnişini kıramadım. biraz daha tırtıklayıp yarım tabak mantıyı mutfak masanın üzerinde ılınmaya terk ettim. mutfaktan odama gelene kadar benmari usulü ısıtmayı, mikrodalga fırınım olsa ne şahane olacağını, fırının üst değil de alt gözünü yakmanın daha akıllıca olacağını falan düşündüm... hiçbirini de yapamadım.
victor is back...
7 Kasım 2009 Cumartesi
verdiğim geçici rahatsızlık / hayal kırıklığı / sinir bozukluğu / endişe / heyecandan dolayı tüm izleyicilerden özür diler; yeni yayın döneminde görüşmek üzere tüm takipçilere esenlikler temenni ederim...
victor the secretist
Kaydol:
Kayıtlar (Atom)
