bar-yam günlüğü...

özel günlere gelemiyorum ben. yani tüm milletçe kutlanan özel günlere. hele böyle 2-3 gün sürünce beni de sürüm sürüm süründürüyor. anneler günü, babalar günü falan hadi bi' nebze ama bayramlara gelemiyorum. yılbaşı kutlamalarını içeriğine bağlı olarak sevebiliyorum ama içinde telefonlaşma, tebrikleşme orayı burayı ziyaret olan tatilleşmiş bayramlar bana göre değil.

bu bayram eve gitmedim. ablamın yanına gidecektim, 1 aylık küçük victor'u da görecektim ama o da olmadı. evde can sıkıntısından sabaha kadar oturdum, sabah olunca da telefonları kapatıp kendimi uykuya verdim. huzur bulacağımı sanmıştım, yanılmışım. arada bi' kaç kez uyanır gibi olduğumu hatırlıyorum ama emin değilim. uyandığımda gece yarısını geçmişti. korka korka telefonları açtım. bir sürü birbirinin kopyası mesaj, bir kaç tane isme özel yazılmış mesaj ve arada ablamın o içe oturan mesajı. onlarca "arayanlar" mesajı. gereken mesajları yazıp yolladıktan sonra telefonu tekrar kapattım. ikinci gün abla mesajının üzerimde bıraktığı etkiyle yakın arkadaşların evlerine gideyim bari dedim. zaten uzun zamandır güneş ışığı görmediğim için iyi gelecekti herhalde. üzerime düzgünce ne bulduysam geçirdim. zaten giyilebilecek her şey makinedeydi. altıma da spor ayakkabı giyip çıktım. tezat umrumda değildi, çünkü artık önceliğim rahat olmak.

ilk evde güzel karşılandım. o "ev" kokusunu, havasını çok özlemişim. o kadar güzel hislerle doldum ki ilk gün yaptığımdan pişman oldum. değerli insanların seni sevdiğini, sana güvendiğini -bazen senden çok daha fazla hem de- hissetmek seni iyileştiriyor. sonra 2 numarayı alıp 3 numaranın evine gittik. yolda çok eğlendik. böyle katıksızca seviyorum arkadaşımı, 2 numarayı. danstaki uyumumuz da zaten mucizevidir. doğaçlamalarımızı önceden hazırlanmış koreografi sanarlar. onun yanında olmak iyi geliyor. birbirimize iyi geliyoruz. planlarımızı gerçekleştirebilirsek her şey çok daha güzel olacak. 3 numara diyordum, hafif kaçık, bi' o kadar tatlı ve çocuk arkadaşımızın yanlış yol tarifiyle 2 numaranın sakat ayağıyla bayaaca bir yol yürüdük. 3 yıldır ilk defa evlerine gittim, meşhur ananeyi gördüm, elini öptüm, güzel yemeklerini yedim. sakat ayağı bildiğim bütün yöntemleri kullanarak iyileştirmeyi başardım. mutlu oldum.

3 numaranın ısrarıyla New Moon (Yeni Ay) filmine gitmek üzere evden çıktık. hiç çıkmadan orada öylece otursaydık daha mutlu olabilirdim ama söz vermiştim çıktık. istiklal'de tek başıma yürümeyi zaten sevmem, hele o bayram kalabalığında yanımda kızlar olmasa çıldırabilirdim. neyseki gideceğimiz yere vardık. filme girdik çıktık. gitmemiş olan varsa söyleyeyim. bekle dvdsi çıksın kirala evinde izle. ilki kadar bile iyi değildi. boşa gitti 11 lira. sinemaya gitmeyi özlememişim, bunu anladım. çıkışta... of gerisi olmasa daha iyi olabilirdi. günümü güzelce sonlandırıp bulduğum huzuru evime getirip yatıp uyuyabilirdim. lâkin şeytan dürttü. 3 numaranın arkadaşlarıyla nevizâde'de takılmayı kabul ettim. üstü açık bir çatı katı da olsa sigara dumanı beni mahvetti. başta biraz iyi gibiydi ortam ama bana göre değildi. yaşlarına göre daha olgun, daha iç açıcı muhabbetler bekledim, umutla; bulamadım, yavaş yavaş enerjim söndü. toplasan o kadar saat boyunca 20 dk ancak konuşmuşumdur. ordan kalkınca nereye gidilecekti? aklımda bu dönüp duruyordu sürekli. kalkıp gitmek için bir fırsat. birden kulağıma "gay bar" lafı çalındı. nasıl yani? bildiğim kadarıyla sadece ben hariç bir gay'in olduğu 11 kişilik güruh gay bar'a mı gitmek istiyordu? evet doğru duymuştum gitmek istenen yer tam anlamıyla bir gay bardı. hani şu yüksek kubbemsi tavanıyla ve şovlarıyla ünlü xlarge. anlamadığım neden oraya gitmek istiyorlardı, aradıkları neydi? neyse mekandan kalktık, yola düştük, gidiyoruz derken mekana götürecek olan ve gay olduğumu bilen adam "hadi öne düş guide'ımız sensin" dedi (guide=rehber). ben de nasıl yani bakışlarımla karşılık verdim ve anlamadığını görünce "bilmiyorum" dedim, "sen götüreceğini söylemiştin". neden benim orayı bildiğimi düşünmüştü? mekanlardan çıkmayan ortam insanı bi' halim de yoktu halbuki.

gerisini anlatmak istemiyorum çok canım sıkıldı. o has hetero insanlar kaslı vücutların striptiz şovlarını, travesti ve transeksüel go-go dansçılarının kıvrak sunumlarını bayıla bayıla izlediler. hoplaya zıplaya dans ettiler. hatta bir kaçı bazı münasebetler bile kurmuş çıkarken öğrendim. aramızda sadece iki kız vardı ve biri kardeşinin "zoruyla" ordan erken(!) ayrılmak zorunda kaldı. geri kalan erkek güruhu süper eğlendiler.

ben mi? hala pişmanım. tanımadığın o kadar insanla, hele seni oraya götüren kişi de gitmek zorunda kalmışken, ne diye çıkıp gitmedim ki. belki kapıda 25 lira bayıldığım içindir. bir yabancı içki beleşti ama en sert şey diye verdikleri cintoniğin yarısı suydu. ordan belliydi tırtlığı. meydana kadar beraber yürüdüm ayıp olmasın diye. orda vedalaştık. gittim ıslak hamburgerimi aldım. durağa kadar yedim otobüsüme bindim geldim evime. tabi ne varsa direkt balkona attım. üzerimdeki iğrenç kokuyu çıkarmak için duş ve sonra uyku. 11'de kalktım. 1'de kalktım. akşam bir ara kalktım. son kalktığımda 3 küsürdü.

kafam çok karışık ve bulanık. çok mu belli oluyor?

victor