otobüsün camındaki yansımaya baktığımda artık yakşıklı ve çekici bir erkek görüyorum. halbuki yakın zamana kadar aksine yansımam bana çok yabancı ve itici gelir, beni üzerdi. o zamanlar sadece gözlerime odaklanırdım. o koyu rengin içinde iyice küçülmüş ve kaybolmuş irislerime odaklanır ordaki pırıltıları gördükçe heyecanlanırdım. bilirdim ki ben hala... şimdi camda gördüğüm yakışıklının gözleri sessiz sessiz bakıyor. daha donuk sanki. pırıltılar gitmiş, iyice koyulaşmış renkler.
bugün metrobüsün camında da aynı gözleri gördüm. önce bütün günün yorgunluğuna verdim; sonra soğukta yürümek zorunda kalmaya, eski İstanbul surlarının yer yer yıkılmış kulelerinin uyandırdığı her zamanki hüzne, açlığa, aktarma sonrası ayakta durmak zorunda kalışıma...
o gözlere sahip adamla, hala çevresine enerji yayan adam aynı kişi değil sanki. değişiyor muyum? bende ne değişiyor? neyi kaybediyorum? kafamı cama dayamış karşımdaki boş koltuğa bakarken kafamda aynı cümle dönüp durdu:
