kestim kara saçlarımı...

"canım çok acıyor..."

otobüse binerken sadece bu kadarını söyleyebildim... sonra kendimi boş bir koltuğa attım. hayat o kadar garip ki... yanımda oturan çocuk lise aşkımdı.

baştan alayım...

Devamı

geride kalanlar...

ne buluyorlar?

başkalarıyla uğraşmakta; tanıdıklarını da geçtim, hiç tanımadığı insanlara bile zarar vermeye çalışmakta; zamanlarını saçma sapan şeyler yazarak blog yazarını rahatsız edebilecek olmakta

ne buluyorlar?

Devamı

günlük koşularım...

kimse şikayet etmemiş ama sürekli ingilizce konuşmaktan dolayı beynimin ingilizce işlediği anda yazdığım yazıyı türkçe'ye çevirmenin güzel bir hareket olacağını düşündüm...

Devamı

my daily races...

as you guys know the 13th european short course swimming championship is in istanbul. for four days i'm working as a staff member in abdi ipekci sport complex. i'd offered to work as a accreditation personnel for the organization. though it's a real exhaustive work to do, i'm still having fun. loads of swimmers from all around the world, mad italian guys from the organizing committee with bombastic expressions, crazy supervisors, so on... if you gonna come to see the games perchance you can see me too.

Devamı

şimdi hatırladım; ben intihar etmiştim...

otobüsün camındaki yansımaya baktığımda artık yakşıklı ve çekici bir erkek görüyorum. halbuki yakın zamana kadar aksine yansımam bana çok yabancı ve itici gelir, beni üzerdi. o zamanlar sadece gözlerime odaklanırdım. o koyu rengin içinde iyice küçülmüş ve kaybolmuş irislerime odaklanır ordaki pırıltıları gördükçe heyecanlanırdım. bilirdim ki ben hala... şimdi camda gördüğüm yakışıklının gözleri sessiz sessiz bakıyor. daha donuk sanki. pırıltılar gitmiş, iyice koyulaşmış renkler.

bugün metrobüsün camında da aynı gözleri gördüm. önce bütün günün yorgunluğuna verdim; sonra soğukta yürümek zorunda kalmaya, eski İstanbul surlarının yer yer yıkılmış kulelerinin uyandırdığı her zamanki hüzne, açlığa, aktarma sonrası ayakta durmak zorunda kalışıma...

o gözlere sahip adamla, hala çevresine enerji yayan adam aynı kişi değil sanki. değişiyor muyum? bende ne değişiyor? neyi kaybediyorum? kafamı cama dayamış karşımdaki boş koltuğa bakarken kafamda aynı cümle dönüp durdu:

Devamı

bar-yam günlüğü...

özel günlere gelemiyorum ben. yani tüm milletçe kutlanan özel günlere. hele böyle 2-3 gün sürünce beni de sürüm sürüm süründürüyor. anneler günü, babalar günü falan hadi bi' nebze ama bayramlara gelemiyorum. yılbaşı kutlamalarını içeriğine bağlı olarak sevebiliyorum ama içinde telefonlaşma, tebrikleşme orayı burayı ziyaret olan tatilleşmiş bayramlar bana göre değil.

Devamı

mad world

ne çılgın bi' dünyada yaşıyoruz biz böyle .  herkes bir diğerini başka bir şey için ikna etmeye çalışıyor sürekli . anlamaktan çok anlaşılmak için uğraşıyoruz .  öte yandan anlaşılmamak, daha gizemli olmak için uğraşıp duruyoruz .  aslında bazen tek istediğimiz biraz rahat bırakılmak ama, bunun farkına kendimiz bile zor varıyoruz .

Devamı